Kaç defa yazıp sildiğimi bilmiyorum. Kaç kelimenin omuzlarına acının ağırlığını yüklemeye çalıştığımı bilmiyorum. İçimdeki hüzün dalgaları gelip yüreğimin kıyılarına birer birer bırakıveriyor güzel anıları. Biriktirilen anılar daima geride kalanlara emanettir fakat bu emanetin ağırlığını kaldırmak neden bu kadar ağır geliyor?.. Bilmezdim bir gün yüreğimi kanatacağını bu anıların. O zamanki gülüşlerimizi hatırlarken gözlerim hep nemli.
Bu duyguların ilk defa kök salışı değil yüreğimde. Yıllar yıllar önce bir bahar sabahı gökyüzünde parlayan o güneş herkesi ısıtırken ben, üşüyordum. Yağan yağmur güle derman olurken benim gözyaşlarımı gizliyordu kuytularda. Herkes mevsimlerden bahardayken bende mevsim hazandı. Bugün yine benzer hisler var içimde. Dışarıdaki soğuk hava bedenimi değil ruhumu titretiyor. Serpişen kar taneleri ellerime değil yüreğime düşüyor. Bu, yitirdiğim ilk şey değil ve son da olmayacak, biliyorum ama… Bildiğim kesin bir şey var, taşıyamayacağım acının omuzlarıma yüklenmeyeceği!..
Bazen güçlü olmak göründüğü gibi kolay olmuyor. Ağlamak isterken hıçkıra hıçkıra, sükûtun koynuna sığınırsın sessizce. İsyan etmek isterken pervasızca, yutarsın cümlelerini bir kuytu köşede. Yaranı dindireceğini sandığın teselli dolu cümleler içi boş gelir sana çünkü tarifi imkansız bir acıyı teselli edecek hiçbir cümle yoktur. Dökülen tüm cümleler havaya karışıp kayboluyor sessizce.
İlk düşüşüm değildi bu!
O zamanlar düştüğümde, elimden tutup kaldıran sendin. Kanayan yaralarıma merham olan sendin. Kaybettiğim yolumu bulduran sendin. Karanlığa bürünen bütün renklerimi aydınlığa çıkaran sendin. Attığım adımlarda senin ayak izlerin vardı, cümlelerimde sesinin tınısı vardı. İlk değildin ama en büyük öğretmenimdin sen. Zorluklarla nasıl başa çıkacağımı, iyiyle kötüyü nasıl ayırt edebileceğimi öğreten sendin. Kardeşliğin ne demek olduğunu senden öğrendim. Karşılıksız sevmenin mümkün olduğunu sen öğrettin. Alanın değil de verenin asıl kazanan olduğu bana gösterdin. Cömertliğin ve dürüstlüğün büyük erdemlerden olduğu bana öğrettin…
Herkesin lügatında adının karşılığı farklıydı.
Kiminde baba, kiminde abi, kiminde kardeş, kiminde evlat, kiminde dayı, kiminde amca, kiminde dost, kiminde yoldaş, kiminde eş !… Hepsinin ortak yanıysa anlamının derin olmasıydı. Adının geçtiği cümlelerin hepsi güzel dileklerle dolu, dokunduğun her yürekte parmak izlerin var. Bizler, senin olmadığın bir hayatı hayal edemezken!..
Ve!…
Sen, yazdan kalma günlere vurgundun
Soğuk bir kış günü bu diyarlardan uçtun