28 Ocak 1981’de vefat eden Özdemir ASAF’IN ölüm yıldönümüydü. Rahmetle anıyorum.
Az sözle çok şey anlatmaya onun şiirleri en güzel örnektir. Özgündür onun şiirleri. Zıtlıkları barındırır, benzerlikleri, çağrışımları…
Söz oyunları çoktur şiirlerinde “Ben sana yenilmedim, çünkü ben seninle oynamadım." derken bildiğimiz oyunların dışında bir şeyleri ima eder.
Yaşam vardır iliğine kadar, hüzün, sevgi, yalnızlık… İnsana dair her şey imbikten geçen su gibi onun dimağından süzülüp akmıştır kâğıda. Alın teridir onun şiirleri, akıl kârı, kalp işi… Tabii ki bin anlam yüklediği kelimeyi anlayana…
“Kalbinden başka gidecek yerim yok.
Beni evsiz bırakma." dizeleriyle şair diyecek bir şey bırakmıyor size. Evli evine diyelim biz de bir sokak çocuğu ağzıyla evi olmayan da…
Sevgiliye
“iki seçeneğin var,
ya kal
ya da gitme!'' diyen şair bir o kadar da nettir aslında duygularını ifade etmede. Siz hiç iki kere kal ya da gitme dediniz mi sevdiğinize aynı cümle içinde?
Dil de bir işçiliktir hem de kelime işçiliği… Emek ister, birikim ve ustalık… Onun dil işçiliği üst düzeydedir ve anlam onun şiirlerinde bir dizenin içine giren binlerce sayfa niteliğindedir.
"İnsan mı paraya bağlı, para mı insana bağlı?
Bu insana bağlı..." gel de çık işin içinden. Fikriniz nedir bu konuyla alakalı?
“R” özürlüdür Özdemir ASAF. Bir gün taksiye biner, taksici “Buyyun neyeye?” der. Taksici de r'leri söyleyemeyen birisidir. Özdemir Asaf “Kayaköy” derse taksicinin kendisiyle alay ettiğini sanacağı için “Eminönü” der. Karaköy'de inmesi gereken Asaf, Eminönü’nde iner ve Karaköy'e yürür. Bu dünya böylesi güzel adamları gördü, bu güzel adamlar da en güzel şiirleri yazdı.
Konuşurken “r”yi söyleyemediği için lisedeyken şiir okutmazlar ona. Hatta lisede hocasına neden kendisine şiir okutmadığını sorduğunda “Sen şiir okumuyorsun, şiirin canını okuyorsun.” cevabını almıştır.
En meşhur şiirlerinde bir tanesi LAVİNİA’dır. Okumayan yoktur sanırım. Rivayete göre ASAF platonik aşkının neticesinde bu şiiri yazar. Bir yarışmaya da gönderir bu şiirini ve birinci olur. Kürsüde okuyacaktır LAVİNİA’yı. Kadere bakın ki Lavinia dediği Mevhibe BEYAT da salondadır ama Lavinia’nın kendisi olduğunu bilmemektedir. Ancak şiir okunurken salonu terk eder Lavinia. Asaf şiirinin son dörtlüğünü okumaya başlar
“Sana gitme demeyeceğim
Ama gitme Lavinia
Adını gizleyeceğim
Sen de bilme Lavinia…”
Yazdığı şiiri her dizesiyle yaşar o an. Ne keder ama? “Herkesin bir hikâyesi vardır ancak herkesin bir şiiri yoktur.” diye boşuna dememiştir ASAF.
Ne güzel adamsın sen.
Ne şiir adamsın.
Ne şirinsin.
“Sen bana bakma,
Ben senin baktığın yönde olurum.” diyen bir adam sevilmez mi sizce? His zenginidir o, kelime zengini… Kelime züğürdünün çenesi kelime dağarcığı zengin olanın eserini yorar! Boş konuşup ahkam keserler.
“ne cenneti merak ediyorum,
ne cehennemi;
çünkü ben annemi gülerken de gördüm
ağlarken de...” inanın diyecek bir şey bulamıyor insan. Tefekküre dalıyor. Sayfalarca yazılacak olanı birkaç dizeyle anlatıyor. Her yüreğin harcı değildir bu. Marifet iltifata tabidir bu yüzden de alkışı hak ediyor onun şiiri.
“Sus be yüreğim!
Ben de biliyorum özlediğimi
Sus da bilmesin özlendiğini."
Of çekmek isteyen varsa çeksin, tek sigara çekmesin. Şair damardan girmiş lakin bu şiire ihtiyacı olan damar damar çatlıyor. Her tarafı akıyor hüzünle. Tavanı delik deşik bir ev gibidir şair. Islanmadık yeri kalmıyor keder yağmurunda. İçten içe akan his yağmurları sele dönmüştür. Kalbi olan anlar bizi.
“ama ben en çok şeyi
en kısa zamanda sana söyledim
yalnız sana.” var mı böylesi? En çok şeyi, en kısa zamanda, en beliğ şekilde ifade eden var mı?
Kalbe atılan imzanın sahibidir o. Milyonlar gelip geçer bu handa. Yüzler binler kalır işte böylesi şiirlerle.
Rabbim mekânını cennet eylesin. Asaf’ın şiirlerinin de toplumun boy aynası olduğunu belirtiyorum. Her toplum kendi şairinin şiirinde bulur kendisini. Bu yüzden toplum kendi boy aynasına bakmak zorundadır.
“her seven
sevilenin boy aynasıdır.
sevmek
sevilenin o aynaya bakmasıdır.”