Bir din düşün…
İsmi var, kendisi yok.
Kavramları dilde, hakikati hayatta yok.
Bugün yaşanan tam olarak budur.
“Din” deniyor… ama hayatı belirleyen bir sistem değil; vicdana sıkıştırılmış, ritüellere hapsedilmiş bir alışkanlık.
“İlah” deniyor… ama hükmeden değil; sadece dua edilen bir varlık.
“Rab” deniyor… ama terbiye eden, yöneten, hayatı düzenleyen değil; sadece yaratan olarak anlaşılan bir isim.
“Tevhid” deniyor… ama hayatı birleyen değil; sadece dilde tekrar edilen bir slogan.
Sorun inkâr değil.
Sorun, iç boşaltma operasyonu.
Geliniz içi boşaltmış bu Dört kavramı birlikte düşünerek olması gerekirken bugün olduğu şekliyle ele alalım.
DİN: Hayattan Koparılmış bir kelime oldu.
Din; hükmeden, yön veren, hayatın tamamını kuşatan ilahi sistemdir.
“Hüküm yalnız Allah’ındır…” (Yusuf 40)
Ama bugün din, bireysel alanın dekoruna dönüştürülmüştür.
Ekonomi başka yerden, hukuk başka yerden, siyaset başka yerden alınır…
Sonra buna rağmen “biz Müslümanız” denir.
Türkiye gerçeği tam burada başlar:
Cuma namazında saf tutan kitle, pazartesi günü faizli sistemin dişlisi olur.
Kur’an’a saygı vardır… ama hükmüne mesafe.
Bu, dinin reddi değil midir?
Dini hayatın dışına ittiler, sonra yerine “kültür” koydular. Yaşı müsait olanlar iyi hatırlar. İlkokulda DİN DERSİ vardı sonra Bu DİN BİLGİSİ oldu, derken günümüzde DİN KÜLTÜRÜ oldu. Kültürleşmiş bir Dinde.
İbadet var, ama sistem yok.
Namaz var, ama nizam yok.
İkinci Kavramımız İLAH.
Hakikatte İLAH: Sadece Tapılan Değil Hükmedendir.
Evet İlah; sadece secde edilen değil, itaat edilendir.
Hükmüne boyun eğilendir.
“Onlar, Allah’ı bırakıp bilginlerini ve ruhbanlarını rab edindiler…” (Tevbe 31)
Peygamber’e ( s.a.v.) bu ayet sorulduğunda şöyle açıklamıştır:
“Onlar helali haram, haramı helal yaptıklarında onlara uydular; işte bu, onlara kulluktur.”
Bugün ilah kavramı, “yaratıcı” seviyesine indirgenmiştir.
Ama hüküm koyma yetkisi başka otoritelere verilmiştir.
Kanunları insanlar koyuyor…
Hayatı sistemler belirliyor…
Ama dilde hâlâ “Allah ilahımızdır” deniyor.
Türkiye’de açık inkâr yok…
Ama açık bir yetki devri var.
Bu, kelimeyi koruyup anlamını öldürmektir.
İlahın yerine sistemler konuldu.
Modern hukuk, faiz ekonomisi, çıkar siyaseti…
Putlar artık taştan değil, sistemden.
Hal böyle olunca dönüp üçüncü Kavrama bakalım.
Hakikatte, RAB: Terbiye Eden mi?, yoksa Sadece Yaratan mı?
Rab; sadece yaratan değil, yöneten, büyüten, şekillendiren, hükmeden demektir.
Değil midir ki Fatihaya başlar başlamaz hemen “Âlemlerin Rabbi…”ne hamd ederek başlıyoruz.
Ama bugün Rab kavramı, yaratmaya indirgenmiştir.
Hayatı düzenleme yetkisi Rab’den alınmış, insanlara verilmiştir.
Eğitim sistemi Rab’sız…
Ekonomi Rab’sız…
Toplum düzeni Rab’sız…
Ama fertler hâlâ “Rabbim” diyor.
Türkiye’de çocuk okula başlar,
Rabbin ne dediğini değil, sistemin ne istediğini öğrenir.
Bu nasıl bir çelişkidir?
“Yoksa onlar, Allah’ın izin vermediği şeyleri dinde kendilerine meşru kılan ortaklar mı edindiler?” (Şura 21)
Rab kabul edilir, ama hükmü reddedilir.
İşte modern sapmanın özü budur.
İşte bu modern sapma istemezsek bile dördüncü Kavram olan TEVHİD'i zedeler.
TEVHİD: Parçalanmış bir Birlikmidir?
Tevhid; Allah’ı birlemek demektir.
Ama sadece zatında değil…
Sıfatlarında, hükümlerinde, otoritesinde…
“Hükmünde kimseyi ortak kılmaz.” (Kehf 26)
Bugün tevhid;
“ALLAH birdir” cümlesine sıkıştırılmıştır.
Hayat ise parçalanmıştır:
İbadet Allah’a
Yönetim başkasına
Hüküm başkasına
Sistem başkasına
Türkiye’de bu parçalanma normalleşmiştir.
Kimse bunu çelişki olarak görmez.
Bu tevhid değil, parçalanmış bir şirk düzenidir.
Tevhidin içini boşalttılar, yerine “zararsız inanç” koydular.
Sisteme dokunmayan, düzeni sorgulamayan bir inanç…
Sonuc olarak önümüze çıkan tabloda Kavramlar Ayakta fakat Anlamlar öldürülmüş.
Bugün mesele şudur:
Kimse “ben dine karşıyım” demiyor.
Ama herkes dini etkisiz hale getiriyor.
“Onların çoğu, Allah’a ancak ortak koşarak iman eder.” (Yusuf 106)
Kavramlar korunuyor, içerikleri değiştiriliyor.
İsimler aynı, anlamlar farklı.
Bu, en tehlikeli tahriftir.
Çünkü açık inkârla savaşılır…
Ama gizli dönüşüm fark edilmez.
Bugün yapılması gereken;
Yeni bir şey üretmek değil,
Aslına dönmektir.
Din yeniden hayata hâkim olacak.
İlah yeniden hükmedecek.
Rab yeniden yönetecek.
Tevhid yeniden hayatı birleyecek.
Aksi halde konuşulan din, yaşanan hayatın süsü olmaya devam edecektir dilediğiniz kadar Dinden bahis edelim Dilediğiniz kadar İlah virdi çekelim, Dilediğiniz kadar El açıp Ey Rabbimiz diye dua edelim Dilediğiniz kadar ALLAH'ı birledigimizi (Tevhid ) söyleyelim sonuç değişmez
Yaşadığımız Din bir akseuar gibi Hayatımızda Süs olmaya devam edecektir.
Selam ve dua ile...