Her mevsimin kendisine has bir güzelliği ve o güzelliğin içinde saklı olan bir ruhu vardır. Saklı olan bu ruhtur da her birini diğerinden farklı ve özel kılan!.. Özlerindeki farklılıklar da aslında bir diğerine anlam katıyor!.. Yani birinin varlığı bir diğerinin varlığını değerli kılıyor..

Mesela!..
Kışın her şeyi eşitlediği, saflığın rengi olan beyazla örtünür dağ, taş, toprak… Doğa uzun ve sessiz bir uykunun koynuna dalar, tüm yılın yorgunluğunu atmak istercesine sıcak bir sobanın yanı başında inzivaya çekilir insan!..
İlkbaharda renklerin en canlısıyla bürünür tabiat. Yeniden bir doğuş vardır!.. Göğün maviliği insana yepyeni hayaller kurdurur en güzel umutların koynunda. Bülbül öter yaprağında henüz yağmur damlası olan gülün dalında, dikenine hiç aldırmadan… Derken yaz, bereketi ile çalar kapımızı. Bahara ait ne varsa yazın avuçlarında olgunlaşıp dökülür heybemize, güneş kavursa da bendenleri ruhun verdiği mücadele bambaşkadır.
Ve… Sonbahar gelir…
Ağaçlar yapraklarından soyunmadan önce ruhu okşayan renklerden oluşan kıyafetlerini giyinir. Baharda yeşilin her tonuna bürünen tabiat bu defa sarının binbir tonuyla çıkar karşımıza ve baharda ona can veren aynı yağmurla yeniden ıslanır yapraklar, aynı yağmur damlasına sarınarak düşüverir yorgun toprağın üzerine…

Öyle bir mevsimdir ki sonbahar her sanatçıya ilham oluverir. Bir ressamın tuvali hazanın renkleriyle bezenmiştir. Fırçasının her darbesi ayrı bir rengin güzelliğini sunar. Bir şairin şiirlerinde yağmur kokulu cümleler yer alır. Duygular düşen yağmur damlalarıyla hasrete bürünür yüreklerde!.. Şair de demişti ya
“Sonbahar sanattır, diğerleri mevsim.” diye… Bu sanata tanıklık etmek ve onun güzelliğine erişebilmek benim için insanlara bağşedilen bir lütuftur!..

Son olarak!..
“Terk etmezlerdi bu diyarları sonbaharın bu kadar güzel olduğunu bilseydi eğer göçmen kuşlar.”